Yeni bir güne başlıyorum
sabahın ilk ışıklarıyla.
İçimdeki sevinci, akıp
giden zamanın ritmiyle coşkuya dönüştürüyorum.
Nefes almanın efsunuyla her
mevsim çiçek açan dünyamda,
Kalbimin derinliklerinden
kopup gelen tutkularıma kucak açıyorum.
Hayat yolculuğunda yarının
getireceği hediyeleri bekliyorum.
Mazide yaşanan bütün
olumsuzlukları geride bırakarak,
Bir su katresi kadar küçülerek
engin denizlere karışıyorum.
Yeni bir işe başlıyorum.
Yeni bir işe başlamak ya da karar
vermek,
Yaşama sımsıkı tutunmaktan başka bir
şey değil,
Yüreğimden gelen sesle yaptıklarıma ve
yapacaklarıma,
Özgürce coşan dalgalara ve hışımla
yanan ateşe,
Meyve bahçelerimden bir soluk katmak
istiyorum.
Şimdi yeni bir kitaba
başlıyorum.
Bir anda alıp götürüyor
beni ta uzaklara.
Kendi hayat romanımın
kahramanı oluyorum.
Kayboluyor ruhumu kaplayan
yalnızlık hissim.
Küçük dünyama hapsedilmiş
yaşam odasının
Doğduğum gün bana özel
ayrılan şark köşesinde,
Kalbimin anahtarıyla
gizemli kapılarını aralıyorum.
Biliyorum, insana zor gelen şeyler,
ilklerdir.
Zaten ben de kolayı değil, zoru
seviyorum.
Yağmur damlalarının zerrecikleri
adedince,
Her daim filizlenen incecik
duygularımla,
Hepinize bir ŞİİR TADINDA MERHABA!
----------------------------------------------------------------------------------
Ah, bu aceleci fıtratımız! Sanki zaman bir nehir değil de durulmaz bir çağlayan... Her anı yakalamaya çalışırken, çoğu zaman o anın tadını kaçırıyoruz. Dertlerimiz de öyle değil midir? Bir karabasan gibi üzerimize çöker, sonsuza dek sürecekmiş gibi bir his uyandırır içimizde. Oysa, hayatın en keskin kılıcıdır zaman; her şeyi yontar, törpüler ve nihayetinde siler.
Mezarın o sessiz ve dingin atmosferinde, dünyanın tüm telaşı, tüm koşturmacası bir fısıltıya dönüşür. O çok büyüttüğümüz dertler, o ulaşılmaz sandığımız mutluluklar... Hepsi birer anı olarak kalır zihnimizin kıyısında. Tıpkı rüzgarın savurduğu bir yaprak gibi, hayat da bizi alır ve bilinmez bir sona doğru sürükler.
İşte tam da bu noktada, o sihirli cümleye sığınmalıyız: "Bu da geçer ya Hu!" Bu söz, bir teselli değil sadece; aynı zamanda bir idrak, bir teslimiyet. Dertlerin de mutlulukların da ebedi olmadığını, her şeyin bir sonu olduğunu hatırlatır bize. Güneşin en parlak anından sonra nasıl bir gölge gelirse, en karanlık gecenin ardından da mutlaka bir şafak söker.
Öyleyse, ey aceleci gönül! Biraz yavaşla, etrafına bir bak. Akan nehrin sesini dinle, bir çiçeğin açışını seyret. Dertlerin seni boğarken bile, unutma ki bu da geçecek. Ve mutlulukların en coşkulu anında da hatırla ki, bu da geçecek. Zira bu fani dünya, bir misafirhanedir; ne gamlar ebedi konuktur, ne de sevinçler daimi ev sahibi... Hepsi gelir ve gider, tıpkı bir rüya gibi. Ve uyandığımızda, ne dem kalır, ne gam... Sadece yaşanan anların hafif bir yankısı kalır ruhumuzda.
.gif)